കീഴാളത വിമര്ശനാത്മകവും ജനാധിപത്യപരമായി നവീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ അര്ത്ഥത്തെ സ്വയം വഹിക്കുന്ന ഒരു ആശയമണ്ഡലമാണ്. അധികാരവ്യവഹാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതാണ് അതിന്റെ ജ്ഞാനവ്യവഹാരം. ഇന്ത്യന് സന്ദര്ഭങ്ങളില് കീഴാളത ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പദമാണ്. അത് ചരിത്രപരമായി എല്ലാ കാലത്തും ഒരേയളവില് മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥിരരാശിയുമല്ല. എങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായ ചില ഘടകങ്ങള് കീഴാളതയില് മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നുണ്ട്. അതിലേറ്റവും നിര്ണായകമായത് കീഴാളരുടെ കീഴായ്മ ശ്രേണീബദ്ധമാണ് എന്ന വസ്തുതയാണ്. അവര് വരേണ്യസമൂഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തൊട്ടുകൂടായ്മ, തീണ്ടല്, അകറ്റിനിര്ത്തപ്പെടല്, സാമൂഹ്യമായ ഇടങ്ങളില് നിന്നുമുള്ള ആട്ടിയോടിക്കല്, വിലക്കുകള് ഇവയൊക്കെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അത്തരം വിവേചനങ്ങളുടെ പ്രത്യക്ഷതലങ്ങള് ഇന്ന് ദൃശ്യമല്ലെങ്കിലും സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉള്ളടരുകളില് അവയുടെ അവക്ഷിപ്തങ്ങള് കലര്ന്നിട്ടുണ്ട്. കീഴാളരില് എല്ലാവരും തന്നെ തങ്ങളുടെ കീഴായ്മയുടെ പേരില്, അതിനെതിരായ ചെറുത്തുനില്പിന്റെ പേരില് ഒരേയളവില് ഐക്യപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതില് ഉറപ്പുകളില്ലാത്തതും അതിനാലാണ്. കീഴാളജ്ഞാനമണ്ഡലം മലയാളത്തില് ഇന്ന് അവഗണിക്കാന് കഴിയാത്ത ഒരു അക്കാദമികവ്യവഹാരവുമാണ്. സമീപകാലത്ത് ദളിത് എന്ന വാക്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നടന്ന ഒരു ചര്ച്ച ഈ വിഷയത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതിനു നമ്മെ സഹായിക്കും. ദളിത്, കീഴാളത എന്നീ വാക്കുകള് ആ ജനതയുടെ ദൗര്ബല്യങ്ങളെ, ദൈന്യത്തെ കൂടുതല് ഉറപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതാണോ അതോ ഊര്ജ്ജസ്വലതയെയും ആധികാരികതയെയും സമര്ത്ഥിച്ചെടുക്കാനാവും വിധം ധനാത്മകമാണോ എന്ന നിലയ്ക്ക് മലയാളം സര്വകലാശാലയില് ഒരു പഠനവേദിക്കു മുമ്പാകെ സണ്ണി കപിക്കാട് ഒരു സംവാദമുയര്ത്തിയിരുന്നു.1
കീഴാളസ്ത്രീ എന്ന രാഷ്ട്രീയസാംസ്കാരികകര്തൃത്വം
കീഴാളസ്ത്രീയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയസംവര്ഗമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്ന വിഷയത്തിലേക്കിനി കടക്കാം. ആ വിഷയമാകട്ടെ ഋജുവായ ആഖ്യനത്തിനുവഴങ്ങുന്ന വിധം ലളിതമല്ല. എങ്കിലും ജാതിയുടെയും പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെയും വിവേചനങ്ങളെ ഒരേസമയം നേരിടേണ്ടിവരുന്ന വിഭാഗം സ്ത്രീകളാണ് കീഴാളസ്ത്രീകള് എന്നു സാമാന്യമായി പറയാം. സാധാരണസ്ത്രീകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇരട്ട അടിമത്തം അവര് അനുഭവിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിനകത്ത് പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെയും പുറത്ത് ജാതിയുടെയും അടിച്ചമര്ത്തലിനെ നേരിടേണ്ടിവരുന്നു. സൈദ്ധാന്തികമായും കീഴാളസ്ത്രീവാദം മുഖ്യധാരാസ്ത്രീവാദത്തില് നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണെന്നു മാത്രമല്ല. അവിടെ അദൃശ്യമാക്കപ്പെടുന്ന പല വിഷയങ്ങളും കീഴാളസ്ത്രീവാദത്തില് മറനീക്കിക്കാട്ടുന്നു. അത്തരത്തില് മുഖ്യധാരാസ്ത്രീവാദത്തിന്റെ വിമര്ശനസ്ഥാനത്താണ് കീഴാളസ്ത്രീവാദത്തിന്റെ നില. മുഖ്യധാരാസ്ത്രീവാദത്തിന്റെ സവര്ണാടിത്തറയെ പൊളിച്ചെഴുതാന് കീഴാളസ്ത്രീവാദം ശ്രമിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയില്ത്തന്നെ റൂത്ത് മനോരമ, ഉമാ ചക്രവര്ത്തി, ചന്ദ്രാ മൊഹന്തി, ഗായത്രി സ്പിവാക്, ഊര്മിള പവാര്, ഷര്മിള റെഗേ മുതലായവരാണ് ഈ മേഖലയില് സൈദ്ധാന്തികമായ സംവാദങ്ങള് ഉയര്ത്തിവിട്ടത്. ജ്യോതിബാ ഫൂലേയുടെയും പെരിയോറുടെയും നവോത്ഥാനകാലത്തെ പരിഷ്കരണചിന്തകളില് നിന്നും അംബേദ്കര് ചിന്തയില് നിന്നുമൊക്കെ ഊര്ജ്ജം ഉള്ക്കൊണ്ടവരും അതേപോലെ ആഫ്രോ അമേരിക്കന് ബ്ലാക്ക് ഫെമിനിസത്തില് നിന്നുമുള്ള ധാരകളെ ഉള്ക്കൊണ്ടവരുമെല്ലാം ദളിത് സ്ത്രീ സംവാദത്തെ സജീവമാക്കി നിലനിര്ത്തി. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചെടത്തോളം കഴിഞ്ഞ 10 വര്ഷത്തോളമെങ്കിലുമായി നിരന്തരം പല വിഷയങ്ങളിലുമുള്ള ഇടപെടലുകളിലൂടെ ദളിത് സ്ത്രീവാദം സജീവമാണ്. ഭൂമിസമരങ്ങളില് ഏര്പ്പെട്ടുകൊണ്ട് സി.കെ.ജാനു നടത്തിയ സമരങ്ങള് മുതല് പയ്യന്നൂരെ ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവര് ചിത്രലേഖയുടെ അതിജീവനപ്പോരാട്ടം, സെലീനപ്രക്കാനത്തിന്റെ മുന്കയ്യില് നടത്തിയ ചെങ്ങറഭൂസമരം, മൂന്നാറിലെ തോട്ടം തൊഴിലാളികള് പൊമ്പിള ഒരുമൈ എന്ന പേരില് ഗോമതിയക്കന്റെ നേതൃത്വത്തില് നടത്തിയ സമരം, നിയമവിദ്യാര്ത്ഥി ജിഷയുടെ നേര്ക്കുണ്ടായ ലൈംഗിക അതിക്രമവും കൊലപാതകവും, രജനി എസ്.ആനന്ദിന്റെ ആത്മഹത്യ, മാധ്യമപ്രവര്ത്തകരായ ദളിത് യുവതികള് ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ നടത്തിയ മീ ടൂ കാമ്പെയിന് വരെയുള്ള നിരവധി ഇടപെടലുകള് ഈയൊരു മണ്ഡലത്തിന്റെ പോരാട്ടമുഖത്തെ, രാഷ്ട്രീയസ്വഭാവത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്. പഠനലേഖനങ്ങളിലൂടെ ദളിത് സ്ത്രീസംവാദത്തെ വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും ആക്ടിവിസ്റ്റുകള് തന്നെയാണ് മുന്കൈ എടുത്തിട്ടുള്ളത്. രേഖാരാജ്, ജെന്നി റൊവീന, മായാപ്രമോദ്, മൃദുലാദേവി, പ്രവീണ താളി, സതി അങ്കമാലി തുടങ്ങിയവരുടെ രചനകള് എടുത്തു പറയാവുന്നതാണ്.
ഇനി കേരളത്തിന്റെ സംവാദമണ്ഡലത്തില് ദളിത്സ്ത്രീഭാവുകത്വം എന്നതു കൊണ്ട് എന്താണ് അര്ത്ഥമാക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ വെളിച്ചത്തില് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട കഥകളെ വിശകലനം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇവിടെ നിര്വഹിക്കാനുള്ളത്. ദളിത്സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച സാമൂഹികരാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളും അവയുടെ സാംസ്കാരികയുക്തികളും കഥകളില് സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരിസരത്തെ കണ്ടെടുക്കാന് കഴിയണം. കൂടാതെ സവിശേഷമായ സാംസ്കാരികഭാവുകത്വം എന്ന നിലയില് സാഹിത്യത്തിലും കലയിലും കണ്ടുവരുന്ന ദളിത് സ്ത്രീസ്വത്വാവിഷ്കാരത്തെ അവയുടെ ആഖ്യാനരാഷ്ട്രീയവുമായി ചേര്ത്തുവെച്ചു പഠിക്കാവുന്നതാണ്. ആഖ്യാനകേന്ദ്രത്തിനകത്തു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന സവര്ണതയുടെ യുക്തിയെ തിരിച്ചറിയാന് കഴിയുന്നതിനൊപ്പം പുതിയ അടയാളങ്ങളായി തെളിയുന്ന കീഴാളസ്ത്രീയുടെ അനുഭവപരിസരങ്ങളെയും കണ്ടെടുക്കണം. അതില്ത്തന്നെ കീഴാളസ്ത്രീയെ ദൈന്യതയുടെയോ ദുര്ബലതയുടെയോ മൂര്ത്തീഭാവങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പതിവുരീതികള്ക്കപ്പുറം എന്താണുള്ളതെന്ന പരിശോധന നടക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാല്പനികവും ആദര്ശാത്മകവുമായ വിശുദ്ധിസ്ഥാനം എന്ന മട്ടിലുള്ള പ്രതിഷ്ഠാപനത്തിനും വലിയ പ്രസക്തി ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. നമ്മുടെ സാഹിത്യചിന്തയില് അത്തരം പരിശ്രമങ്ങള് ഇനിയും പച്ചപിടിക്കേണ്ടതായാണിരിക്കുന്നത്. പ്രധാനമായും ത•കളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള വായനകള് ത•ാരാഷ്ട്രീയത്തെ യാന്ത്രികമായി അവലംബിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി അവയ്ക്ക് സാധുതയും വൈകാരികമായ സ്വാധീനശേഷിയും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നു. കീഴാളസ്ത്രീപക്ഷത്തുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള സമീപനത്തിന് ഇതിലേറെ സാധ്യതകള് തീര്ച്ചയായും ഉണ്ട്. ഇവിടെ പഠനത്തിനായി തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഡസനോളം കഥകള് പലനിലകളില് സാമാന്യമായി ദളിത്സ്ത്രീ പ്രതിനിധാനം സാധ്യമാക്കുന്നവയും ദളിത്സ്ത്രീ അനുഭവങ്ങളെ സാക്ഷാല്ക്കരിക്കുന്നവയുമാണ്. അവയ്ക്കുള്ളില് നിന്നുകൊണ്ട് ചില പൊതു സമീക്ഷകളെ കണ്ടെത്താനും വിശകലനം ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞേക്കും.
യമയുടെ കഥകള് മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം കീഴാളസ്ത്രീകളുടെ അനുഭവലോകത്തെ ആഴത്തില് ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ സൂക്ഷ്മബന്ധങ്ങളെ നല്ലവണ്ണം പരിചരിച്ചുകൊണ്ടാണ് യമ അതു നിര്വഹിക്കുന്നത്. അവരുടെ ചുടലത്തെങ്ങ്, സിനിമാതിയ്യേറ്റര്, പോസ്റ്റ്മാന്റെ മകള് എന്നീ കഥകള് ഈ രാഷ്ട്രീയപരിഗണനകള്ക്കകത്തു നില്ക്കുന്നവയാണ്. കെ.ആര്.മീരയുടെ മരിച്ചവളുടെ കല്യാണം, നായ്ക്കോലം, സന്തോഷ് ഏച്ചിക്കാനത്തിന്റെ പന്തിഭോജനം, രേഖാരാജിന്റെ ഞാറുകള്, ഫ്രാന്സിസ് നൊറോണയുടെ തൊട്ടപ്പന്, കടവരാല്, രേഖയുടെ പാലാഴിമഥനം, സിതാരയുടെ കറുത്തകുപ്പായക്കാരി, എച്ച്മുക്കുട്ടിയുടെ അറപ്പിന്റെ ഏകപക്ഷം, സി.അയ്യപ്പന്റെ പ്രേതഭാഷണം, ജിസാജോസിന്റെ ദണ്ഡവിമോചനം തുടങ്ങിയ കഥകളൊക്കെ ഈ രീതിയില് പഠനാര്ഹമാണ്.
കോളനികേരളത്തിന്റെ യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങള്
യമയുടെയും ഫ്രാന്സിസ് നെറോണയുടെയും കഥകള് പ്രധാനമായും ഇവിടെ നാം പരിഗണിക്കുന്നു. കഥാപരിസരം ഏറെയും കോളനികളോ ചേരികളോ നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെ അധ:സ്ഥലികളോ ഒക്കെയായി വരുന്നവയാണ് യമയുടെ കഥകള്. വീടെവിടെയാണെന്നു ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോള് തെറ്റിച്ചു പറയുന്ന കീഴാളാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എം.ബി.മനോജ് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. (കൂട്ടാന്തതയുടെ എഴുപതു വര്ഷങ്ങള്) അതേയനുഭവത്തെ വിധുവിന്സെന്റിന്റെ മാന്ഹോളെന്ന സിനിമയിലും കാണാം. ഒരു മലഞ്ചെരുവില് കുമ്പളം കേറിക്കിടക്കുന്ന പുളിക്കരികില് പിറന്ന വീടിരിക്കുന്നു, വഴിയില്ലാവഴിയുടെ അടിയിലായിരിക്കുന്നു പിറന്നവീടെന്നു ജോസഫും എഴുതുന്നുണ്ട് (പിറന്ന വീട്). വരേണ്യമല്ലാത്തയിടങ്ങളിലെ കുടികിടപ്പ് നിരന്തരം സവര്ണതയുടെ ദൃഷ്ടിദംശനങ്ങള്ക്കു വിധേയമാണ്. അഭിമാനിക്കാനോ എടുത്തു പറയാനോ ഒന്നുമില്ലാത്തിടങ്ങളില് ഏറ്റവും പരിമിതമായൊരിടം മാത്രമാണ് വീട്. മലയാളിയുടെ സവര്ണഗൃഹാതുരതകളെ പൊതിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന എല്ലാ മെച്ചങ്ങളുടെയും വിപരീതമോ അപരമോ ആയാണിവിടെ കോളനി നിലകൊള്ളുന്നത്. കലമ്പലുകളുടെയും കലര്പ്പിന്റെയും ഇടം. ഇതുവരെയില്ലാത്തവിധം കോളനികളുടെ സ്ഥലരാശിയെ ആദര്ശാത്മകതയില്ലാതെ, അനുഭവങ്ങളുടെ ഇടമായി യമ ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നു. വീട് വിട്ടിറങ്ങിപ്പോയി കലഹിക്കുവാന്, അത്രമാത്രം ഭൗതികമായെങ്കിലും സുരക്ഷിതമായ ഒരു വീട് ഉണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാല് ചുടലത്തെങ്ങിലും കടവരാലിലും മറ്റും വീട് എന്നത് പലപ്പോഴും പ്ലാസ്റ്റിക് മറകളും ഇരുമ്പുതകിടുകളും കൊണ്ട് മറച്ച ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരിടമാണ്. വീടുകളുടെ അകം/പുറം, സ്വകാര്യത, സുരക്ഷ ഒക്കെ അവിടെ അപ്രസക്തമാണ്. സിനിമാതിയേറ്ററില് റെയില്വേ ലൈനിനോടു ചേര്ന്നുകിടക്കുന്ന പുറമ്പോക്കിലെ കോളനിയുടെ വിവരണം: ' നട്ടുച്ചയക്കു പോലും ഇരുണ്ടരാത്രികളുടെ ഒളിത്താവളങ്ങളെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആ മുറിയുടെ മുക്കിലും മൂലകളിലും രൂക്ഷഗന്ധമുള്ള ചാരപ്പുക കട്ടപിടിച്ചുകിടന്നു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും കണ്ടുപിടിക്കാനാവാതെ മുറിക്കകത്തെ വലിച്ചുവാരിയിട്ട മുഷിപ്പിനുള്ളിലെവിടെയോ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന മൊബൈല്ഫോണിന്റെ അമര്ത്തിയ പ്രതിഷേധസ്വരം. ചായ്പ്പിലെ അടുപ്പില് ചവറുവാരിവെച്ച് കത്തിച്ചു ചൂടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന തലേന്നത്തെ പഴങ്കഞ്ഞി അടുപ്പില് നിന്നിറക്കിവെയ്ക്കാന് തരം കിട്ടാതെ അവളോടി അകത്തേയക്കു കയറിയതും ചായ്പ്പിനു മുന്നിലൂടെ ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ് പാഞ്ഞു'(പുറം 37, വായനശാലാവിപ്ലവം)
തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ വാമൊഴിഭേദങ്ങളെക്കൊണ്ട് അതിരിട്ടുനില്ക്കുന്ന വരേണ്യമുക്തവും കീഴാളവുമായ പരുക്കന് യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളാണ് യമ ഈ അനുഭവങ്ങളില് ഏറെയും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. കാല്പനികവരേണ്യതയുടെ ഭാവുകത്വത്തെ ഈയൊരു ഭാഷാഭേദത്തിലൂടെ മറികടക്കുന്നതില് വലിയൊരളവില് യമ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരം വാമൊഴിഭേദത്തെ ഹാസ്യോല്പാദനത്തിനായി സിനിമ നിരന്തരം ഉപയോഗിച്ചു പഴകിയെങ്കിലും അതിന്റെ ജൈവികമായ കരുത്ത് ഈ കഥകള് ഉണര്ത്തിയെടുക്കുന്നു. ചന്ദ്രമതി അന്താരാഷ്ട്രവനിതാദിനത്തിലും കെ.ആര്.മീര സ്വവര്ഗസങ്കടങ്ങളിലും ഇതേ തന്ത്രം രസകരമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത് ഓര്ക്കാം. രാജലക്ഷ്മിയും അഷിതയും മുതല് ഇ.കെ. ഷാഹിനയും ധന്യാരാജും വരെ ഉപയോഗിച്ചു പഴകിയ അന്തര്മുഖവും കാലപനികവുമായ സ്ത്രീകഥനത്തിലെ ആന്തരികഭാഷണത്തിന്റെ പതിഞ്ഞ ശൈലിക്കു നേരെ വിപരീതമാണ് ഇത്. 'പുല്ല് എവിടേണോ കെടക്കണത്, ട്രേനിന് പോവാന് കണ്ടനേരം', ' ഇതും നോക്കി നടന്ന സമയത്ത് നാമം ജവിച്ചങ്കി പുണ്യോങ്കിലും കിട്ടിയേനെ. ഹൂ ശ്വാസം മുട്ടീട്ടു വയ്യ... പന്നകള്ക്കു പൊക അടിച്ചു കേറ്റാന് കണ്ടനേരം', 'കണ്ണും തള്ളി അവിടെ ഇരിക്കാതെ നിങ്ങക്കെണീറ്റ് പൊറത്തോട്ടു പോയിരുന്നൂടെ? ശ്വാസം മുട്ടലെന്നും പറഞ്ഞ് രാത്രി കെടന്ന് കരഞ്ഞാ എന്റ കയ്യീ പൈസേന്നും ഇല്ല ആശൂത്രീ കൊണ്ടോവാന്'(പുറം 37, വായനശാലാവിപ്ലവം) ഇത്തരം അതിരുകളിലെ ഭാഷണഭേദങ്ങളെ, കീഴാളസ്വരങ്ങളെ തമസ്കരിക്കുന്ന തീവണ്ടിയിരമ്പങ്ങളും ചൂളങ്ങളുമായി വരേണ്യഭാവുകത്വം അടക്കിവാഴുന്നിടത്തെ അതിജീവനത്തിന്റെ പിടച്ചിലാണ് ഈ കഥകളിലെമ്പാടും നാം കാണുന്നത്.
വിഭവദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അവസ്ഥകള്
ചുടലത്തെങ്ങില് ജാതിസൂചനകളില്ല. എങ്കിലും നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളുടെയും പുറമ്പോക്കിന്റെയും സൂചനകള് അന്തരീക്ഷസൃഷ്ടിയായി കഥയില് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ചതു പോലെ കോളനി, ചേരി എന്നീ സ്ഥലഭൂമികകളുടെ രാഷ്ട്രീയം അവയുടെ സൂക്ഷ്മാംശങ്ങളോടെ യമയുടെ കഥയില് പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. കീഴാളാനുഭവങ്ങളില് സ്വാഭാവികമായ വിഭവദാരിദ്ര്യത്തിന്റ യാഥാര്ത്ഥ്യമാണ് ഈ കഥയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ നിര്ണായകമാക്കുന്നത്. കോളേജ് വിദ്യാര്ത്ഥിനിയായ കീഴാളയുവതിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അകം പുറം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന മടുപ്പും പീഡയും വെറുപ്പും വേദനയും ഈ കഥയെ വേറിട്ടൊരു ആന്തരികനിര്മിതിയാക്കി പണിതുയര്ത്തുന്നു. മരണവും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള മല്പ്പിടുത്തത്തിലാണ് കഥ തുടങ്ങുന്നത്. നിത്യേനയുള്ള വഴക്കും ബഹളവും വീടിനെ അതിനോടകം അസഹ്യമാക്കിത്തീര്ത്തിരുന്നു. വീടിനകത്തെ വയലന്സ് പുറത്തറിയാതിരിക്കാന് ടിവി വോള്യം കൂട്ടിവെയ്ക്കുന്നു. അമ്മയും സഹോദരനും തമ്മിലാണ് ലഹള. പത്താംക്ലാസ് തോറ്റ അയാള് പല തൊഴിലിലും പയറ്റി ഒടുവില് റിയല് എസ്റ്റേറ്റ് വിപണിയുടെ ഭാഗമായി തൊഴില് കണ്ടെത്താനാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ്. വീട്ടിലുള്ള പലതും വിറ്റു തീര്ന്നെങ്കിലും ഇനി ആകെയുള്ള സ്വര്ണമാല അമ്മയുടെ കഴുത്തില് നിന്നും ഊരിവാങ്ങാനാണയാള് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഒരു ബൈക്കു വാങ്ങിയാല് ജോലിക്കു പോകാനും വരാനും എളുപ്പമാകുമത്രേ. പെണ്കുട്ടിയാണെങ്കില് കോളേജ് ഫീസടയക്കാനുള്ള പണത്തിനായി ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റുകളില് വോളണ്ടിയറായി പങ്കെടുത്ത് പണം കണ്ടെത്താറാണ് പതിവ്. പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ് ബലമില്ലാതായ മുന്വാതില് ആ വീടിന്റെ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ പ്രതീകം തന്നെയാണ്. മുതിര്ന്ന പെണ്കുട്ടിയുള്ള ആ വീട്ടില് ഒരു കുളിമുറിയില്ല. അമ്മയാണ് പ്ലാസ്റ്റിക് മറ കൊണ്ട് തട്ടിക്കൂട്ടിയ ഒരു കുളിപ്പുര ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നത്. സഹോദരനുമായുള്ള തര്ക്കത്തിനിടയില് അമ്മ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട് താഴെ വീണ് തലപൊട്ടി ചോരയൊലിച്ചു കിടക്കുന്നതാണവള് കാണുന്നത്. നിമിഷങ്ങള്ക്കകം അമ്മ മരിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞ് അവളെ തനിച്ചാക്കി സഹോദരന് ഓടിപ്പോകുന്നു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അവളുടെ ദൈന്യത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും കഥയാണ്. ഒരു ജോലി തേടി അവള് പലയിടത്തും അലഞ്ഞു. ഇതിനിടെ അമ്മയുടെ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന സ്വര്ണമാല വിറ്റ് ശവസംസ്കാരം നടത്തിയതില് ബാക്കിയായ പതിനായിരം രൂപ അമ്മാവന് അവളെ ഏല്പിച്ചതെടുത്ത് അവള് അമ്മയുടെ ഓര്മയ്ക്കായി ജൂവലറിയില് പോയി ഒരു മൂക്കുത്തി വാങ്ങി ധരിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ മാല അവരുടെ അമ്മ അവര്ക്കു നല്കിയതാണത്രെ. ജൂവലറിയില് സ്വര്ണം വില്ക്കാനെത്തിയ കസ്റ്റമറുടെ അരിമണിമാല കണ്ടപ്പോള് അവള്ക്കത് അമ്മ അണിഞ്ഞിരുന്ന അതേ മാലപോലെ തോന്നി. പെട്ടന്നുള്ള ഒരു ആവേഗത്തില് നിമിഷങ്ങള്ക്കകം അവള് അതു കൈക്കലാക്കി വീട്ടിലേക്കോടി. ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷം ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ജോലി പോയ സെയില്സ്മാന് അവളെ തേടിയെത്തി. അവള്ക്കയാള് താന് അമ്മയുടെ കുഴിമാടത്തിനരുകെ കുഴിച്ചിട്ട അരിമണിമാല എടുത്തുകൊടുത്തു. അയാളും അവളും ഒരേ യാതനകളുടെ ഇരകളെന്നു പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. ആ മാലയുമായി പോകാതിരിക്കാനയാള്ക്കു കഴിയില്ലെങ്കിലും അവളെ കൂടുതല് മനസ്സിലാക്കുകയും മനസ്സുകൊണ്ട് അവള്ക്കു തുണയാവുകയും ചെയ്യുകയാണയാള്. ആകെയുള്ള ഭൗതികവിഭവമായ ആ ഇത്തിരിപ്പോന്ന സ്വര്ണം നിര്ണായകമാണ്. അതി•േ-ലാണ് അതിജീവനവും പ്രതീക്ഷയും. വാസ്തവത്തില് മരണത്തിനും കാരണം അതുതന്നെ. അതിന്റെ പേരിലാണ് സഹോദരന് കൊലപാതകിയായത്. അതില് വൈകാരികത നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ട അവളും ഇപ്പോള് മോഷ്ടാവായി, കുറ്റക്കാരിയായി. മൂവരും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഇരകള്, നിഷ്കാസിതര്.
ജിസാജോസിന്റെ ദണ്ഡമോചനത്തിലും പാറവിളുമ്പിലെ ഇത്തിരിമണ്ണില് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വീടിന്റെ ദൈന്യത്തിന്റെ പിടച്ചിലും അരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ ഞരക്കങ്ങളും കേള്ക്കാം. അമ്മ പണിക്കു പോകുന്ന വലിയ വീട്ടിലെ കാരണവരുടെ ലൈംഗികവേട്ടയ്ക്കു മുന്നില് അമ്മ എങ്ങനെയോ പിടിച്ചുനിന്നു. ഒന്നുമറിയാത്ത കൗമാരക്കാരി മകളെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയാണയാള് പകരം വീട്ടിയത്. അച്ഛന് കയ്യൊഴിഞ്ഞ് അനാഥമായ ദരിദ്രകുടുംബം പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെയും മേലാളത്തത്തിന്റെയും കടന്നല്ക്കുത്തേറ്റു പിടയുന്നതിന്റെ ചിത്രങ്ങളാണതില് ജിസ വരച്ചിടുന്നത്. സന്ധ്യാസമയത്ത് കപ്പയ്ക്കു ചമ്മന്തിയാക്കാന് മേലേപ്പറമ്പിലെ വളപ്പില് നിന്നും കുറച്ചു 'കരണംപൊട്ടി'- കാന്താരിമുളകു പറിക്കാന് പെറ്റിക്കോട്ടു കുമ്പിളുപോലാക്കി വീട്ടിലേക്കു തിരിക്കുമ്പോള് കാരണവര് കടന്നാക്രമിക്കുകയാണ്. അതു പിന്നീടു പലപ്പോഴായി ആവര്ത്തിക്കുന്നു. അയാള് മരിച്ച ദിവസം മൃതദേഹത്തിനരികില് നിന്ന് കയ്പും രോഷവുമേറിയ പഴയതൊക്കെ പെറുക്കിയെടുക്കുന്നതാണ് കഥ. ജിസാജോസിന്റെ കഥയില് എരിവ് ബലാല്ക്കാരത്തിന്റെ എന്ന പോലെ ബാലപീഡനത്തിന്റെ സമര്ത്ഥമായ രൂപകമായി കഥയില് ചേരുന്നതുപോലെ ഫ്രാന്സിസ് നെറോണയുടെ കഥയില് കടവരാല് മല്സ്യം ലൈംഗികതയുടെ സൂചനകളോടെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു.
കുടുംബത്തിന്റെ ഐക്യപ്പെടല്.
മുഖ്യധാരാസാഹിത്യത്തില് ഏതാണ്ട് 70 കള് മുതല്ക്ക് പ്രണയമാണ് വ്യവസ്ഥാവിമര്ശനത്തിന്റെ ഉപാധിയായി പലപ്പോഴും കടന്നു വരുന്നത്. അതില്ത്തന്നെ സ്ത്രീകഥകളില് കുടുംബവിമര്ശനമാണ് ഏറെയും പുരുഷാധിപത്യവിമര്ശനത്തിനുള്ള ഉപാധി. എന്നാല് മേല് സൂചിപ്പിച്ച കഥകളില് പലപ്പോഴും കുടുംബം ഒരു അഭയസ്ഥാനമാണ്. ദരിദ്രരും കീഴ്ജാതിക്കാരുമായ ദളിത് ജീവിതങ്ങളുടെ മേല് സവര്ണസമൂഹം അടിച്ചേല്പിക്കപ്പെടുന്ന ഭ്രഷ്ടത അവരില് അന്യവല്ക്കരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എങ്കിലും അവര് അതിനോട് വേദനയോടെ ചെറുത്തു നില്ക്കുന്നു. നിരന്തരം തങ്ങളെ കരുതലോടെ കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു നിര്ത്തുന്ന ഒരു അഭയസ്ഥാനമായി കുടുംബത്തെ കാണുന്നു. അവിടെ അവ സ്വാഭാവികമായും ന്യായീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ദളിത് സ്ത്രീകളുടെ കടന്ന രീതിയിലുള്ള അരക്ഷിതാവസ്ഥ അവളില് ഒരു കുടുംബത്തിനായുള്ള വെമ്പല് ജനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുഖ്യധാരാ സ്ത്രീരചനകളില് കുടുംബത്തില് നിന്നുമുള്ള വിടുതല് ആണ് രാഷ്ട്രീയമായി ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കില് ദളിത ് സ്ത്രീകവിതകളിലും മറ്റും കണ്ണിചേര്ന്നു നില്ക്കുന്ന കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ വൈകാരികോഷ്മളതകള് കാണാം. വംശീയമായ കൂട്ടായ്മകള് ഒരു പ്രതിരോധം തന്നെയാണ്. അജിതയുടെ അച്ഛന് എന്ന കവിതയില് ഞങ്ങള് 16 പൊളികളെ ചേര്ത്തുനിര്ത്തുന്ന ഒറ്റപൊളിയാണ് അച്ഛന് എന്നു പറയുന്നുണ്ട്. ജെയിംസ് ബാള്ഡ്വിനില് താന് ഒരു സുഹൃത്തിനെയോ കാമുകനെയോ അല്ല, ഒരു സഹോദരനെയാണ് കാണുന്നതെന്നു പറയുന്ന മായോ ആഞ്ജലോയും മറ്റൊന്നല്ല സാധൂകരിക്കുന്നത്. സിനിമ തിയ്യേറ്ററിലെ സ്വര്ണലത തന്റെ അമ്മ വിശന്നു നിലവിളിക്കുന്നതു കാണാനാവാതെയാണ് സിനിമ തിയ്യേറ്ററില് ലൈംഗികത്തൊഴില് ചെയ്യാനായി പോകുന്നത്. ചുടലത്തെങ്ങിലെ യുവതി എത്ര വെറുക്കപ്പെട്ടവനായിട്ടും ഏതാള്ക്കൂട്ടത്തിലും തന്റെ സഹോദരനെ തിരയുന്നു. പെണ്കുട്ടി തന്റെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ അവരുടെ മരണാനന്തരവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ വിധത്തില് കളവു നടത്തുന്നത്. തന്റെ അമ്മയുടെ മാല അവരുടെ അമ്മ കൊടുത്തതാണ്. അതില് നിന്നും പാരമ്പര്യമെന്ന നിലയക്ക് തന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു മൂക്കുത്തിയായെങ്കിലും ആ മാല വിറ്റ തുകയുടെ ബാക്കി കിടക്കട്ടെ എന്ന തോന്നല് അവളിലെ കുടുംബത്തോടുള്ള വിശ്വാസസ്നേഹങ്ങളും അഭയസ്ഥാനമായി കുടുംബത്തെ കരുതുന്ന കരുതലുമാണുള്ളത്.
മരണത്തിന്റെ നിഹിതാര്ത്ഥങ്ങള്
കൂടാതെ അവള് ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം ജൂവലറിയില് നിന്നും മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത അരിമണിമാല അമ്മയുടെ ശരീരം അടക്കിയ മണ്ണിനോടു ചേര്ത്തു കുഴിച്ചിടുകയാണ്. പരലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ആത്മീയഭാവന ഇവിടെ ഇടം തേടുന്നുണ്ട്. അതാവട്ടെ, കീഴാളഭാവനയില് വളരെ സജീവമായി നിറയുന്ന ഒരു അംശം കൂടിയാണ്. സി.അയ്യപ്പന്റെ കഥകളിലെ പ്രേതാത്മാക്കള് തന്നെ ഒരുദാഹരണം. ടോണിമോറിസന്റെയും മറ്റും രചനകളിലും മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കള് കഥയില് നിര്ണായകമായി ഇടപെടുന്നവരാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് ഇഹലോകത്തിന്റെ അധികാരഘടനയ്ക്കു വഴങ്ങി, ഞെരുങ്ങി കഴിഞ്ഞ അവരൊക്കെയും ആ നിയമങ്ങള്ക്കു പുറത്തു കടക്കുന്നത് മരണത്തോടെയാണ്. മരണം അവരില് ഒരു വിമോചനമാണ്. അതവരെ ശക്തരാക്കുന്നു. പ്രേതഭാഷണം, ഭൂതബലി, കാവല്ഭൂതം തുടങ്ങിയ കഥകളില് മരണത്തിന്റെ നിഹിതാര്ത്ഥങ്ങള് അനവധിയാണ്. രേഖാരാജ് എഴുതിയ ഞാറുകളിലും പ്രേതങ്ങളായി വന്ന് ഞാറുനട്ടു പോകുന്ന പിതൃക്കളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. പുതുകവിതയില് കലേഷും രേണുകുമാറും ധന്യ.എം.ഡിയും ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്ന പരലോകസന്ദര്ഭങ്ങളും ചേര്ന്നു പോകുന്നവയാണ്. തങ്ങളുടെ മുന്കാല പിതാമഹികളെയും മുതുമുത്തച്ഛൻമാരെയും ഒക്കെ സ്വന്തം ശരീരത്തിലൂടെ ഉരുണ്ട മൂക്കറ്റങ്ങളായും ചുരുണ്ട മുടികളായും കറുത്ത തൊലികളായും അവരെഴുതുന്നുണ്ട്. (തൊലിക്കടിയില് വേരുള്ള മണങ്ങള്) വംശീയതയുടെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും ഉറവകളും ഊര്ജ്ജങ്ങളും പരലോകത്തെ പ്രേതാത്മാക്കള് വരെ നീളുന്നു.
യമയുടെ 'പോസ്റ്റുമാന്റെ മകളി'ല് മരണം ഒരു സാന്നിധ്യമാണ്. കീഴാളരെ സംബന്ധിച്ച് മരണം സ്വാതന്ത്ര്യം പോലുമാണ്. അയ്യപ്പന്റെ 'പ്രേതഭാഷണ'-ത്തിലെന്ന പോലെ മരണത്തിനു ശേഷവും സജീവമാകുന്ന ബോധം അഴുകുന്ന ശരീരത്തെ നോക്കിക്കാണുകയാണതില്. താന് മരിച്ചശേഷം ദഹിപ്പിക്കരുതെന്നായിരുന്നു പുലയനായ പോസ്റ്റ്മാന് ഗോപാലന് പറഞ്ഞത്. മണ്ണിലടക്കപ്പെടാനാണയാള് ആഗ്രഹിച്ചത്. ''പുലയന്റെ ദേഹം മണ്ണിനുള്ളതാണ്.... ജീവിതത്തില് കൈവിട്ടു കളഞ്ഞെങ്കിലും മരണത്തിലെങ്കിലും വാരിപ്പുണരാന് മണ്ണിന്റ കനിവ് അവരാഗ്രഹിച്ചു''. കഥയില് മറ്റൊരിടത്ത് വീഴാന് ഒരു തറയില്ലാത്തതിനാല് അന്തരീക്ഷത്തില് പറന്നു നടക്കുന്ന ശവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനയുമുണ്ട്. 'സതി'-യും മീരയുടെ 'മരിച്ചവളുടെ കല്യാണ'വുമൊക്കെ കീഴാളമരണത്തിന്റെ വിധ്വംസകതയെ തെളിച്ചെഴുതുന്നുണ്ട്. മരിച്ചടക്കാന് ഭൂമിയില്ലാത്തതിനാല് കല്ലുകെട്ടി കായലില് താഴ്ത്തേണ്ടിവരുന്ന വൃദ്ധയായ കീഴാളസ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് സതി അങ്കമാലി 'ഒറ്റച്ചേല'-യില് എഴുതുന്നുണ്ട്. ഒരാള്ക്കെത്ര മണ്ണുവേണം എന്ന ഇ.സന്തോഷ്കുമാറിന്റെ കഥയും ദളിതരുടെ ഈ അവസ്ഥയാണ് പറയുന്നത്. മരണത്തിലും തീക്ഷ്ണമായിത്തുടരുന്ന പ്രണയകാമനകളെയാണ് 'മരിച്ചവളുടെ കല്യാണം' പറയുന്നത്. 'ദണ്ഡവിമോചന'ത്തിലെ മരണം പീഡിതയ്ക്ക് കടന്നുചെല്ലാനും കീഴടക്കാനുമുള്ള ഒരു രഹസ്യവാതില് തന്നെ കരുതിവെച്ചപോലെയാണ്. അവിടെ നിത്യജീവിതത്തിലെ സാമ്പത്തികമായ മേല്കീഴുകളില്ല, വഞ്ചനയില്ല. സത്യത്തിന്റെ ബലിഷ്ഠവും നിശിതവുമായ അധികാരം അവള്ക്കു കയ്യാളാം.
ദേശീയതാവിമര്ശനത്തിന്റെ സന്ദര്ഭങ്ങള്
സവര്ണദേശീയതാസങ്കല്പങ്ങള്ക്കും ദേശീയതാകാമനയിലൂന്നിയ പൗരഘടനകള്ക്കും പുറത്താണ് കീഴാളശരീരങ്ങള്. അവ ദേശീയതയുടെ നിയമങ്ങള് കൊണ്ട് നിരന്തരം പരിക്കേല്പിക്കപ്പെടുന്നവ കൂടിയാണ്. എന്നാല് നിരന്തരം ദേശീയതയുടെ സാക്ഷ്യത്തിനായവര് സ്വയം ബലി നല്കേണ്ടതായും വരുന്നു. ആയതിനാല് കീഴാളപരിസരങ്ങളില് നിന്നുള്ള ദേശീയതാപരാമര്ശങ്ങള് ഈ സംഘര്ഷങ്ങളെ ഉള്വഹിക്കുന്നവയാണ്. അധികാരദേശീയതയ്ക്കു മുന്നില് പുറത്തുനില്ക്കുന്നവര് മാത്രം അനുഭവിക്കുന്ന തരം പകപ്പ്, അകാരണമായ കുറ്റബോധം, ഭീതി, ഉള്വിറയല് ഒക്കെ അവരനുഭവിക്കുന്നു. ദേശീയതയോടുള്ള വിമര്ശനം യമയുടെ കഥകളില് ഒന്നു രണ്ടിടങ്ങളിലായി പ്രകടമായ രാഷ്ട്രീയധ്വനിയോടെ കണ്ടെത്താന് കഴിയും.
ഒരു വായനശാലാവിപ്ലവത്തില് കല്യാണീ ദാമോദരനെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സന്ദര്ഭം ഉദാഹരണം. '' ഈ കല്യാണീ ദാമോദരന് എന്ന നീട്ടല് പ്രസിഡന്റ് ഓഫ് നേഷന് എന്നു പറയുന്ന ഘനത്തില് എടുത്താല് മതി. ഫലത്തില് രണ്ടിനും വല്യ പ്രാധാന്യം ഇല്ല. ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയക്കു നില്ക്കുമ്പോള് മുഖമില്ലാത്തവര് ചേര്ന്നുണ്ടാക്കുന്ന ഗുണ്ടാസംഘങ്ങള് ചേര്ന്നു കൈവരിക്കുന്ന ഭയഘടനയുടെ വ്യാകരണം ആണിത് ''. മറ്റൊരു കഥയില് സിനിമാതിയ്യേറ്ററില് ദേശീയഗാനം പാടിയപ്പോള് എഴുന്നേറ്റുനില്ക്കാതെ കസേരയിലിരുന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന ആളെ ആരൊക്കെയോ ചേര്ന്ന് ശകാരിച്ചു പുറത്താക്കുന്നു. '' ഈ ഉറങ്ങുന്ന മനുഷ്യനെ എന്തിനാണവര് ശകാരിക്കുന്നത്? സിനിമാ തിയ്യേറ്ററില് ഉറങ്ങാനും പാടില്ലേ? എന്തിനാണ് മനുഷ്യ•ാര് കാശും കൊടുത്ത് തെറി കേള്ക്കാന് ഇതിനകത്തു കയറുന്നത്? അതുകൊണ്ടാവും കുറച്ചു വലുപ്പക്കുറവുണ്ടങ്കിലും ആള്ക്കാര് വീട്ടില് ടിവി വാങ്ങിവെയ്ക്കുന്നത് എന്നുപോലും അവള് ചിന്തിച്ചു. എല്ലാ നിയമങ്ങളും പാലിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ ഈ മനുഷ്യര്ക്ക് ഇങ്ങനെ വന്ന് ആഹ്ലാദിക്കാന് കഴിയുന്നത്? നിയമങ്ങള് പാലിച്ചാല് ആ ചേരിയില് നിന്ന് ഒരു വിടുതല് ഉണ്ടാവുമെങ്കില് എത്രത്തോളം കഠിനമായ നിയമവും പാലിക്കാന് താന് സന്നദ്ധയാണെന്നു വിളിച്ചുപറയാന് അവള്ക്കു തോന്നി. '' കുഞ്ഞുന്നാളില് ജനഗണമനയുടെ വരികളില് നാക്കിനു വഴങ്ങാതെ നിന്നതോര്ത്ത് അവളുടെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണുനീര് നിറഞ്ഞൊഴുകി. കണ്ണുനീരിന്റെയും മൂക്കീറയുടെയും ഉപ്പു ചവച്ചുകൊണ്ട് അവള് ഉച്ചലജലജിതരംഗ എന്നു പാടി. ''
ജാതി ഉപജാതിസംഘര്ഷങ്ങള്
ജാതി ഒരു മേല്/കീഴ്ഘടനയായിരിക്കേതന്നെ അതിന്റെ കോയമകള് എല്ലാ ബന്ധങ്ങളിലും അധികാരത്തിന്റെ നിഴല് വീഴ്ത്തി നില്ക്കുന്ന അവസ്ഥകള് കീഴാളജനത അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. വായനശാലാവിപ്ലവത്തിലെ ലീലാമ്മയെന്ന ഈഴവസ്ത്രീ തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തെ കാമുകനായ ദാമോദരനില് ആധിപത്യം ചെലുത്തുന്നത് സാംസ്കാരികമായാണ്. വായന അവളില് മധ്യവയസ്സില് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പുതിയ ലോകങ്ങള് തീര്ത്തു. ജാതിപരവും ലിംഗപരവും സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അധീശനിലയില് നിന്നും ദാമോദരനെ തള്ളിയിടാന് അവളാര്ജ്ജിച്ച സാംസ്കാരികമൂലധനത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ എന്നവള്ക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വായന അവളുടെ അതിജീവനവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമായി. മുന്കാമുകനും നായരുമായ രാഷ്ട്രീയഎതിരാളിയുടെ വയറിളക്കം ബാധിച്ച വിസര്ജ്ജനത്തെ ശബ്ദത്തോടുകൂടി ആദ്യത്തെ ചാപ്റ്റര് പുറത്തേക്കു തെറിച്ചു എന്നാണ് വിവരിക്കുന്നത്! കെ.ആര്. മീരയുടെ 'നായ്ക്കോലം' എന്ന കഥ കീഴാളര്ക്കിടയിലുള്ള പാരസ്പര്യത്തിന്റെ സംഘര്ഷങ്ങളെ തീക്ഷ്ണവും സൂക്ഷ്മവുമായ വിധത്തില് പറയുന്നുണ്ട്. അവിടെ അധികാരം പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതിനാധാരം പത്രപ്രവര്ത്തകയായ ദളിത് ക്രൈസ്തവയുവതിയുടെ സാംസ്കാരികപ്രതിനിധാനമാണ്. എയിഡ്സ് ബാധിച്ച ദരിദ്രരും അനാഥരുമായ 10 കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള വാര്ത്തയിലൂടെ പത്രപ്രവര്ത്തക പ്രശസ്തിയുടെ പടവുകള് കയറുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയത്തിലേക്കു മാറ്റി ചേര്ക്കപ്പെട്ട ഒരേയൊരു കുട്ടിയായ യേശുദാസന് സ്വാഭാവികമായും കൂടുതല് വിവേചനമനുഭവിച്ച് ഒറ്റപ്പെടുന്നു. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അടുത്ത സ്റ്റോറിക്കായവള് കോപ്പു കൂട്ടുന്നു, അവനു ചോക്കലേറ്റു സമ്മാനിക്കുന്നു, വാല്സല്യം കാട്ടുന്നു. ലീലാമ്മയുടെ സാംസ്കാരികാധികാരം ലിംഗപരമായ അട്ടിമറിയാകുമ്പോള്, ഹാസ്യത്തിന്റെ ടോണില് ആഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോള് നായ്ക്കോലത്തില് നേട്ടങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം വംശത്തെത്തന്നെ മുതല്ക്കൂട്ടാക്കി മുന്നേറുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ജാതിയുടെ തീക്ഷ്ണതയെ രാഷ്ട്രീയമായി ഉന്നയിക്കുമ്പോഴും ഉള്പ്പിരിവുകളിലെ നിര്ദ്ദയമായ ലാഭക്കൊതിയുടെ കണ്തിളക്കം നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ല. യമയുടെ 'പോസ്റ്റുമാന്റെ മകളി'ല് പറയുന്ന 'വെളിച്ചത്തിന്റെ കണക്കില് ലാഭം കൊയ്യുന്നവരി'ലൊരാളായി അവളും. എങ്കിലും അവന്റെയും തന്റെയുമെല്ലാം ജീവിതത്തെ 'ഇരുട്ടിന്റെ സംഗ്രഹ'-മായി കണ്ടെടുക്കാനവള്ക്ക് ഒടുവില് കഴിയുന്നുണ്ട്. സി.അയ്യപ്പന്റെ കഥകളില് ഒരേ ജാതിക്കീഴായ്മയ്ക്കകത്തു പുലരുമ്പോഴും പരസ്പരം അകലം പാലിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നാം കാണുന്നുണ്ട്. യഥാര്ത്ഥത്തില് ജാതിഘടനയുടെ അതിസങ്കീര്ണവും നിസ്സഹായവുമായ അവസ്ഥയെ നിര്ദ്ദയമായി എഴുതുകയാണ് ഈ കഥകള്. ''നീ മാളങ്ങളില് നിന്ന് പാമ്പുകളെ പുറത്തെടുക്കുമ്പോ എന്തെരാണ് പറ്റണതെന്നറിയാമോ? അതിനാഗ്രഹം ഇല്ലാത്ത ലോകത്തോട്ടാണ് നീ അതിനെ വിളിക്കണത്. എന്നിട്ട് കണ്ടുനിക്കണ പാമ്പുകള് അല്ലാത്തവര് പാമ്പിനെ നോക്കി പാമ്പ് പാമ്പ് എന്നു വിളിക്കും. പേടി ശരിക്കും വിളിക്കണവരുടെ ഉള്ളിലാണെങ്കിലും പേടിക്കണത് പാമ്പാണ്. ഞാന് ഈ കോളനീന്ന് പുറത്തു പഠിക്കാന് പോകുമ്പോ എനിക്ക് തോന്നണത് അങ്ങനേണ്. നമ്മടെ കോളനിക്കുളളില് ഇരുട്ടാണെന്നും അതു ഭീകരമാണെന്നും ഒക്കെയാണ് പുറത്തുള്ളവര് വിചാരിക്കണത്. എത്ര വിഷവും ശക്തിയും ഒണ്ടെങ്കിലും പാമ്പിനെ മാളത്തീന്നു പൊറത്തെടുക്കുമ്പോ അതു പെടയണ കണ്ടിട്ടില്ലേ...രാത്രി വരണതും കാത്താണ് അത് പൊത്തില് ഇരിക്കണത്....''
കാമനകളുടെ ഇടങ്ങള്
ദളിത് സ്ത്രീകള് ജാതിയുടെയും ലിംഗത്തിന്റെയും പദവിയില് ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ശ്രേണിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ ആത്മത്തെ ഇരയുടെ ഘടനയില് തളച്ചിടുന്നില്ല ഈ കഥകള്. സ്ത്രീയുടേതായ തൃഷ്ണാലോകങ്ങളെ വാരിപ്പുണരാന് അവര് വെമ്പുക തന്നെയാണ്. പ്രണയകാമനകള് സ്വേച്ഛയുടെയും അതിര്ത്തിലംഘനത്തിന്റേയുമാണ്. എല്ലാത്തരം കറുത്ത വേദനകളെയും കീഴായ്മകളെയും ഒറ്റയടിക്കു മായ്ച്ചുകളയുന്ന വിധം മായികമായി അത് ഈ സ്ത്രീകളെ ചൂഴുന്നു. കാമനയുടെ വിഷയമായിത്തീരുന്നതിനേക്കാള് സ്വയം കാമനാകര്തൃത്വമായി രൂപപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളെ ഈ കഥകളില് കാണാം. മീരയുടെ മരിച്ചവളുടെ കല്യാണത്തിലത് പച്ചമാംസം തുളഞ്ഞുകയറുന്നത്ര കൂര്ത്തും വേഗമാര്ന്നും പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. മേല്ജാതിക്കാരനും സുന്ദരനുമായ യുവാവിനോടു 'കറുത്തു തടിച്ച് തേറ്റയില്ലാത്ത കാട്ടുപന്നിയെപ്പോലെ രൂപമുളള' ഒരു ഗോത്രവര്ഗക്കാരിപ്പെണ്കുട്ടിയ്ക്കുണ്ടായ അഭിനിവേശത്തിന്റെയും തിരസ്കാരത്തിന്റെയും കഥയാണത്. അയാള്ക്ക് അവളോട് ഒരു സ്ത്രീയോടുള്ള ആകര്ഷണം തോന്നിയില്ല. ഒരു വായനക്കാരിയോടുള്ളയോടുള്ള സൗഹൃദവും ഒരു സഹജീവിയോടുള്ള സഹാനുഭൂതിയും മാത്രം. അവളുടെ ആശ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും അവള്ക്ക് എത്താത്ത ഉയരത്തിലേക്ക് അയാള് ചില്ലകള് ഉയര്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ശാലീനസുന്ദരിയായ ഭാര്യക്കൊപ്പം അയാള് അവളുടെ മുമ്പാകെ വിലസി. അവളുടെ ആത്മഹത്യയ്ക്കു ശേഷം വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് കാസര്കോട്ടെ വീട്ടിലെത്തിയതായിരുന്നു അയാള്. മരണാനന്തരം നടത്തുന്ന വിവാഹത്തില് പങ്കുകൊള്ളാന് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട്. അപ്പോള് അയാള് വികാരവൈവശ്യത്തില്പ്പെട്ട് ചടങ്ങു പൂര്ത്തിയാകും മുമ്പേ മടങ്ങുന്നു. ''ആശകള്ക്ക് കാന്തശക്തിയുണ്ട്. അയാള് പരാജയബോധത്തോടെ വിചാരിച്ചു. അവളുടെ ആശയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ചും. ഒന്നുകില് കാന്തം ഇങ്ങോട്ട്. അല്ലെങ്കില് ഇരുമ്പുകഷണം അങ്ങോട്ട്. അല്ലായിരുന്നെങ്കില് ഇന്നത്തെ ദിവസം ഇവിടെയിങ്ങനെ അപരിചിതമായ ദേശത്ത് അപരിചിതര്ക്കിടയില് ഈ തണുപ്പിലും ഇരുട്ടിലും വെറുതെ വന്നിരിക്കുന്നതെന്തിന്?...'' സി.അയ്യപ്പന്റെ 'ഭൂതബലി'യിലും 'പ്രേതഭാഷണ'-ത്തിലും ഇതേ മട്ടില് കീഴാളപ്പെണ്ണിനു മേലാളപുരുഷനോടുതോന്നുന്ന ദാഹമോഹങ്ങള് കാണാം. പ്രേതഭാഷണത്തില്, മരിച്ചവളുടെ കല്യാണത്തിലെന്നപോലെ തന്നെ മരിച്ച ശേഷവും കുടുകൊള്ളുന്ന തീക്ഷ്ണകാമനകളുടെ സ്ഫുലിംഗങ്ങള് കാണാം.
'പോസ്റ്റ്മാന്റെ മകളി'ല് പെണ്കാമനകള് പ്രതിരോധപരമായാണ് നീങ്ങുന്നത്. കോളനിയിലെ ചെക്കന്മാരെ വേണ്ടെന്നുവെച്ച് മാട്രിമോണിയല് സൈറ്റില് പേരു രജിസ്റ്റര് ചെയ്യാന് നഗരത്തിലെ ആധുനിക സ്റ്റുഡിയോവില് പോയി ഫോട്ടോ എടുത്തു വെയ്ക്കുകയാണ് അഛനും മകളും. അച്ഛന്റെ മരണം തൊട്ടുപിന്നാലെയായിരുന്നു. മായികമായൊരു രാത്രിയില് ചോതിയും രണ്ടു കണ്ണിലും വെവ്വേറെ നിറമുള്ള കണ്ണനും കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അപ്പന്റെ അടക്കു കഴിഞ്ഞ് നിലാവുള്ള ആ രാത്രിയില് വെള്ളവും ചെളിയും കുഴഞ്ഞമണ്ണില് അവര് പരസ്പരം ചേര്ന്നു. പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഇരുട്ടത്തുള്ള വാഴ്വില് അഭയംതേടിയ അവള് ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും ഒരുപോലെ കാഴ്ച്ചയാക്കിയവനിലേക്ക് സ്വപ്നത്തിലെന്നവണ്ണം വന്നടുക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുട്ടില് കാഴ്ച്ചയുള്ളവരുടെ വംശത്തിന്റെ പിറവിക്കായ് അവര് ഒന്നുചേരേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
കേരളത്തിന്റെ സമകാലികരാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിലെ കലുഷമായൊരു സന്ദര്ഭത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ദളിത് കോളനിവാസിയായ പെണ്കുട്ടിയുടെ കഥ പറയുകയാണ് സിതാരയുടെ 'കറുത്തകുപ്പായക്കാരി'. പേരിലെ സൂചന പോലെ ഡി.എച്ച്.ആര്.എം. പ്രവര്ത്തകര്ക്കുനേരെയുള്ള പോലീസ് അത്രിക്രമങ്ങളും അഴിഞ്ഞാട്ടങ്ങളിലും തകരുന്ന കറുത്ത ജീവിതങ്ങള്... ഉറങ്ങുന്ന സൂര്യന്റെ നിറമുള്ളവളെന്നു സ്വയം വരയ്ക്കുന്ന പെണ്കുട്ടിയുടെ ആത്മാഖ്യാനമാണ് ഈ കഥ. അനുജന്റെ സുഹൃത്തും രാഷ്ട്രീയപ്രവര്ത്തകനുമായ രാജീവനുമായുളള പ്രണയം അവളില് പ്രതിരോധമായും രാഷ്ട്രീയോര്ജ്ജമായും വഴിമാറുന്നു.
കീഴാളസ്ത്രീകാമനയെ സമര്ത്ഥമായ കൗശലത്തിലൂടെ വരുതിയിലാക്കി ജാതിവഞ്ചനയും പ്രൊഫഷണല് അധാര്മികതയും ഒന്നിച്ചു നടപ്പാക്കുന്ന ഒരു സവര്ണപദ്ധതിയാണ് സന്തോഷ് ഏച്ചിക്കാനത്തിന്റെ 'പന്തിഭോജന'-ത്തില് കാണുന്നത്. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ജാതിപരമായ കീഴായ്മയും കോയ്മയും പാരമ്പര്യവും ചരിത്രവും പ്രണയവുമെല്ലാം പരസ്പരം കയറിയുമിറങ്ങിയും നില്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഘടന ഈ കഥയിലുണ്ട്. പബ്ളിക് പ്രൊസിക്യൂട്ടറായ രുക്മിണിയെന്ന ദളിത് യുവതിയുടെ പ്രണയവാഞ്ഛകളുടെ ചെലവിലാണ് സവര്ണനും കാമുകനുമായ സതീഷ് വര്മയുടെ ഒത്താശയിലൂടെ കേസ് അട്ടിമറിക്കുന്നത്. കാപ്പക്കുട്ടിയെന്ന ദളിതന് തന്നെ ജാതിയധിക്ഷേപം നടത്തിയതിനു ഗോപാലമേനോനെതിരെ നല്കിയ കേസിനെ ആണിവര് അട്ടിമറിക്കുന്നത്. തന്റെ അകന്ന ബന്ധുകൂടിയായ കാപ്പക്കുട്ടിയെ കയ്യൊഴിയാനും ഗോപാലമേനോനെ രക്ഷിക്കാനും വേണ്ട കരുനീക്കങ്ങളുടെ ഭാഗമായി രുക്മിണിയും അതിലുള്പ്പെട്ടുപോകുകയായിരുന്നു. എന്നാല് അവളറിയാത്ത കഥയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കരുനീക്കം ആരാവശ്യപ്പെട്ടിട്ടാണോ ഇതെല്ലാം ചയ്യുന്നത് ആ വര്മ ഒരിക്കലും അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാന് പോകുന്നില്ലെന്നുളള വസ്തുതയാണ്. അതിനായി ആസൂത്രണം ചെയ്തുനടത്തുന്ന ഉച്ചഭക്ഷണവേദിയെയാണ് നവോത്ഥാനകാലത്ത് ജാതി അയിത്തങ്ങളെ മറികടക്കാന് സഹോദരന് അയ്യപ്പന്റെ മുന്കൈയില് നടന്ന പന്തിഭോജനത്തിന്റെ ചരിത്രസ്മരണയെ പുനരാനയിക്കുന്നത് എന്ന വിരോധാഭാസമാണുള്ളത്!
എച്മുക്കുട്ടിയുടെ അറപ്പിന്റെ ഏകപക്ഷം എന്ന കഥ പ്രണയത്തിന്റെ ഇരയായ, എം.ബി.ബി.എസ് പാസ്സായ വീട്ടമ്മയുടേതാണ്. കൈകള് നിരന്തരം കഴുകാന് തോന്നുന്ന മനശ്ശല്യത്തിനുള്ള പരിഹാരം തേടി മനോരോഗവിദ്ഗ്ധയെ തേടി വന്നതാണവര്. ധനിക, ഭര്ത്താവ് ഡോക്ടര്, അതിസുന്ദരി, ഏകമകന്റെ അമ്മ. സംസാരിച്ചുവന്നപ്പോള് അവസാനം ഡോക്ടര് മനസിലാക്കുന്നു, അവര് ആകെ ചെയ്യാനനുവദിക്കപ്പെട്ട ഒരേയൊരു വീട്ടുജോലി കക്കൂസ് കഴുകലാണെന്നും അടുക്കളയില് കയറാറില്ലെന്നും. ഭര്ത്താവിന്റെ വിസര്ജ്ജനത്തിനുശേഷം ശുചീകരിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും അവര് മടിച്ചുമടിച്ചു പറയുന്നു. പ്രണയവിവാഹത്തിന്റെ അടുപ്പമാകുമോന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച ഡോക്ടറോട് അവര് തന്റെ ജാതിസ്വത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തോട്ടിസമുദായക്കാരിയാണ് താനെന്ന്. ഡോക്ടര്ക്കുപോലും അനുതാപത്തിനു പകരം തന്റെ മേശയിലെ മുഷിഞ്ഞവിരിപ്പുകള് മാറ്റാനും രോഗി കുടിച്ച ചില്ലുഗ്ലാസ് ഇനിയുപയോഗിക്കാന് കഴിയാത്തവിധം നിലത്തിട്ടു തകര്ക്കാനുമാണ് തോന്നുന്നത് എന്നിടത്തു വെച്ച് നിസ്സഹായതയിലും നടുക്കത്തിലുമാണ് കഥ അവസാനിക്കുന്നത്. കാമനകള് ബലികൊടുത്ത് സ്വത്വനാശം വിലയ്ക്കുവാങ്ങേണ്ടി വന്നവരുടെ ജീവിതമാണ് പലപ്പോഴും മേല്ജാതി പുരുഷനെ വിവാഹം ചെയ്ത കീഴാളസ്ത്രീകളുടേത് എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലേക്കാണ് കഥ നമ്മെക്കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുന്നത്.
ദളിത് സ്ത്രീയുടെ കറുത്ത ശരീരം, എളുപ്പം ലഭ്യമാവുന്ന വിലകുറഞ്ഞ ലൈംഗികശരീരമെന്ന നിലയ്ക്കു നിരന്തരം ആക്രമിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. പ്രണയം നടിച്ചുകൊണ്ടും പ്രണയത്തെ നീട്ടിക്കൊണ്ടും വിവാഹപ്രലോഭനം നടത്തിയും ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന എത്രയോ അനുഭവങ്ങളാണ് കീഴാളസ്ത്രീയുടെ അനുഭലോകത്തുള്ളത്. സി.അയ്യപ്പന്റെ 'പ്രേതഭാഷണം' ആ വഞ്ചനയുടെ കഥയെ മാന്ത്രികഭാവനയുടെ പരിസരത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് പുതുക്കിയെഴുതുകയാണ്. പ്രേതമായി മാറിയ കാമുകി കാമുകന്റെ സഹോദരിയോടു നടത്തുന്ന ഭാഷണം. അവള് ആത്മഹത്യ ചെയതതെങ്ങനെയെന്നും അവളുടെ കാമുകനെ അവന്റെ അപ്പന് തല്ലിക്കൊന്നുപോയതെങ്ങനെയെന്നും അവളുടെ കാലില് ചങ്ങലവീണതെങ്ങനെയെന്നും ഒക്കെ വിസ്തരിച്ചു പറയുകയാണ്. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തു നിന്നുകൊണ്ട്, സ്വന്തം സ്വത്വത്തിന്റെ പരമയാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങള വെളിപ്പെടുത്തുകയാണവള്. ക്രിസ്ത്യാനിക്കെങ്ങനെയാ മൂപ്പീന്നേ പെലക്കള്ളി പെങ്ങളാവണത് എന്നുള്ള ഉത്തരം പറയേണ്ട ചോദ്യങ്ങള്ക്കു മുമ്പില് ദൈവം മിണ്ടാതെ മൗനത്തിലാണ്! 'ദൈവത്തിന്റെ വായില് പഴം' കേറിയിരിക്കുന്ന ആ സന്ദര്ഭം ഒരു ഉദ്ധൃതവും വിധ്വംസകവുമായ ഹാസ്യസ്തംഭമാണ്. ജാതികേരളത്തിലെ 'ഏറ്റവും വലിപ്പം കൂടിയ പ്രതിമ' ഇത്തരം ഉത്തരമില്ലായ്മയുടെ പഴങ്ങള് വായില് തിരുകിയ ദൈവം തന്നെയാണ്.
സാവിത്രീ രാജീവന്റെ സഞ്ചാരിയുടെ താണുപോയ വീട് എന്ന
സമാഹാരത്തിലെ ദളിതര്, മറ്റൊരുവന്റെ കാഷ്ഠം, ആത്മകഥ തുടങ്ങിയ കഥകള് ദളിത് എന്ന അവസ്ഥയെ മധ്യവര്ഗവരേണ്യത സമീപിക്കുന്നതിലെ പ്രശ്നങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും എഴുതുന്നു. രേഖാരാജിന്റെ ഞാറുകള് പോലത്തെ കഥകള് കീഴാളതന്മയുടെ വംശീയമായ ഐക്യപ്പെടലിന്റെ വികാരത്തെ സ്ഫുരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതോടൊപ്പം അധ്വാനത്തിന്റെയും പരലോകസാന്നിധ്യങ്ങളുടയും മാന്ത്രികതകളെ റിയലിസ്റ്റിക്കായി എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു.
കീഴാളസ്ത്രീപ്രധാനമായ മറ്റു ചില കഥകള്
മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ച ചന്ദ്രമതിയുടെ അന്താരാഷ്ട്രവനിതാദിനം എന്ന കഥ കീഴാളസ്ത്രീയുടെ പക്ഷത്തുനിന്നും പ്രബലസ്ത്രീവാദത്തിനു നേര്ക്കുള്ള വിമര്ശനമായി കാണാം. സാറാജോസഫിന്റെ 'വിയര്പ്പടയാളങ്ങളു'ം 'വെളുത്ത നിര്മിതികളും കറുത്തകണ്ണാടികളും' ഒക്കെ കീഴാളസ്ത്രീയുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെ വരച്ചിടുന്നു. 'തായ്കുലം', 'ശൂര്പ്പണഖ' പോലുള്ള കഥകള് കീഴാളസ്ത്രീപക്ഷത്തുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള ഇതിഹാസവിമര്ശനങ്ങളായി കാണാം. ബ്രഹദാഖ്യാനങ്ങള്ക്കുമേല് സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രാദേശികവും അരികുനിര്മിതവുമായ പ്രതിരോധങ്ങളായവയെ വായിച്ചെടുക്കാം.
തൊട്ടപ്പനിലും ഭ്രൂണത്തിലുമെല്ലാം കീഴാളതയിലെ പെണ്ജീവിതങ്ങളുടെ പിടച്ചിലും അതിജീവനവുമൊക്കെ കാണാം. എങ്കിലും നിശിതമായ അര്ത്ഥത്തില് അവയുടെ സ്വത്വഘടന കീഴാളജാതിയുടേതല്ല എന്നും പറയേണ്ടതുണ്ട് എന്നതിനാല് ആ വര്ഗീകരണത്തിനകത്തു പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും ഒരു അന്തരീക്ഷമെന്ന നിലയിലും ജീവിതചര്യകളെന്ന നിലയിലും ഈ കഥകളില് കീഴാളത നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നുണ്ട്. നിഷ്കാസിതമായ, വിഭവദാരിദ്ര്യമുള്ള, ചൂഷണത്തിനും വിവേചനത്തിനും വിധേയമായ പെണ്ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള് എന്ന നിലയ്ക്ക് അവയെ വിശാലവും സാമാന്യവുമായ അര്ത്ഥത്തില് കീഴാളപദവിയിലേക്ക് ചേര്ത്തുനിര്ത്താവുന്നവയാണ്. കീഴാളരല്ലാത്തവര് കീഴാളതയെ ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നതിലെ പ്രശ്നം പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ സങ്കീര്ണതകളെയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. കീഴാളകര്തൃത്വത്തിന് ആഖ്യാനത്തിന്റെ ആധികാരികതയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കുമ്പോള് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കീഴാളര് എഴുതുന്നു, പറയുന്നു എന്ന സംഗതി പ്രധാനമാകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. സവര്ണമാത്രമായിരുന്ന എഴുത്തധികാരത്തിന്റെ സാംസ്കാരികമൂലധനത്തില് അവകാശപ്പെട്ട പങ്കു കൈപ്പറ്റുകയാണ് കീഴാള എഴുത്തുകാര്. കീഴാളധാര്മികതയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ ഉന്നയിക്കുന്ന ഏതൊരു രചനയെയും കീഴാളമെന്ന വിശേഷണം അര്ഹിക്കുമെങ്കിലും കൂടുതല് വിശാലവും സൂക്ഷ്മവുമായി ഈ പ്രശ്നത്തെ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കുറിപ്പുകള്
1. ഒ.ബി.സി, മുസ്ലിം വിഭാഗങ്ങളെ കൂടി ചേര്ത്തുകൊണ്ട് ബഹുജനപഠനകേന്ദ്രം എന്ന നിലയ്ക്ക് അതിനെ സങ്കല്പിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ് ഡോ.എം.ബി.മനോജിനെയും ഡോ.ഉമര് തറമേലിനെയും പോലെയുള്ളവര് പറഞ്ഞത്. എന്നാല് മായാവതിയും മറ്റും മുന്നോട്ടുവെച്ച ബഹുജന് രാഷ്ട്രീയകക്ഷിയുടെ പേരിനെ അത് അനുസ്മരിപ്പിക്കുമെന്നതിനാല് ആശാസ്യമല്ല എന്ന വാദമാണ് കെ.കെ.കൊച്ചും മറ്റും പറഞ്ഞത്. അതേത്തുടര്ന്ന പുതുസമൂഹപഠനകേന്ദ്രം എന്ന നാമത്തെ ഡോ.പി.പവിത്രന് നിര്ദ്ദേശിച്ചു. തുടര്ന്നു നടന്ന സംവാദത്തില് നവസമൂഹപഠനകേന്ദ്രം എന്ന പേരാണ് ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. ഡോ.ദിലീപ് രാജും സണ്ണി കപിക്കാടുമാണ് ആ വാക്കു നിര്ദ്ദേശിച്ചത്.
അവലംബം:
1. വായനശാലാവിപ്ലവം, യമ, ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം, 2018
2. കെ.ആര്.മീരയുടെ കഥകള്, കെ.ആര്. മീര, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശ്ശൂര്, 2010
3. സാറാജോസഫിന്റെ സമ്പൂര്ണകഥകള്, സാറാജോസഫ്, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശ്ശൂര്, 2010
4. ഞാറുകള്, എ.ആര്. രേണുകുമാര് (എഡി.) , നാഷനല് ബുക്ക് സ്റ്റാള്, കോട്ടയം, 2014
5. കറുത്ത കുപ്പായക്കാരി, സിതാര.എസ്. ഡി.സി.ബുക്സ്, കോട്ടയം, 2010
6. വഴുക്കല്, എം.ആര്.രേണുകുമാര്(എഡി.) ഡി.സി.ബുക്സ്, 2015
( കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് 2021 ജനുവരിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥയുടെ പുതുനൂറ്റാണ്ട് - സമകാലചെറുകഥയുടെ വർത്തമാനം- സമ്പാദനം, പഠനം-ഡോ.ഉണ്ണി ആമപ്പാറയ്ക്കൽ എന്ന കൃതിയിൽ ഉൾപ്പെട്ട ലേഖനം)
